ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ: ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΝΤΟΣ

  1. Κάπου στην Ιταλία, ξανά

   α. Padova, Κυριακή 14/10/1979

  1. i. Η συνάντηση

-[Σκοτάδι… Κοιμάσαι; Καλά τι ώρα με έστειλες να μπω μέσα σου;  Many, ξύπνα, ήρθα να σου κάψω φλάντζες σήμερα!]

Από πού ήρθε πάλι αυτή η φωνή; Η τηλεόραση είναι κλειστή και το μόνο που ακούγεται είναι το ραδιόφωνο δυνατά για να καλύπτει τα βογκητά μας, -λες και θα μας παρεξηγούσε η διπλανή!

Σε δέκα λεπτά ο Raimondo ντύθηκε και έφυγε αφού με γέμισε φιλιά. Αύριο θα έρθει η αρραβωνιαστικιά, η επίσημη αγαπημένη, εκείνη που βγαίνει μαζί της για ψώνια στα μαγαζιά χέρι με χέρι και μετά πάνε για φαγητό στις πιο in ‘τρατορίες’ της πόλης και τρώνε, και κοιτιούνται στα μάτια με λατρεία, και αγγίζουν τα ακροδάχτυλα την ώρα που πιάνουν από το πανεράκι την ίδια φέτα ψωμί. Κι ύστερα χαμογελάνε κι εκείνη κοκκινίζει ελαφρά και χαμηλώνει το βλέμμα με συστολή όπως θα έπρεπε να κάνει η κάθε κοπέλα καλής οικογένειας της Padova.

Η Donatella η επίσημη αγαπημένη είναι κορίτσι από μεγάλο τζάκι, ο μπαμπάς της  ο Conte Alberto Franchi, έχει δυο φαρμακεία στην πόλη και είναι εκλεγμένος πολιτικός της Ιταλικής δεξιάς. Αχ να ήμουν η Donatella, όχι για να ζω στον πύργο στο βουνό που έμενε η οικογένειά της αλλά για να με αγαπάει ο Raimondo, που με απατούσε μαζί της ή την απατούσε μαζί μου -και ποιος ξέρει με πόσες άλλες παράλληλα!

-[Σκοτάδι… Κοιμάσαι! Καλά τι ώρα με έστειλες να μπω μέσα σου;  Many, ξύπνα, ήρθα να σου κάψω φλάντζες σήμερα!]

-Δεν είμαστε καλά, τι στο καλό μου συμβαίνει; Πάλι η ίδια φωνή-ιδέα στο μυαλό μου…

-[Many, έκανες σεξ; Με ποια; Από πότε έχεις γκόμενα; Το ξέρει η Marilyn; Εγώ γιατί δεν το ξέρω; Εμένα γιατί δεν μου το είπες;]

-Many, Marilyn, ποιες είναι αυτές πάλι; Και από πού ακούω όλες αυτές τις ερωτήσεις; Ποια Many έχει γκόμενα; Και γιατί να με ενδιαφέρει αν η Many έχει γκόμενα και αν το ξέρει η όχι η Marilyn; Κι εγώ γιατί πρέπει να το ξέρω; Γιατί πρέπει να ξέρω αν κάποια που δεν ξέρω, έχει ή δεν έχει γκόμενα κι αν το ξέρει κάποια άλλη γκόμενα; Πωπώ ρε πούστη μου τελικά μου κάνουν πολύ κακό τα ‘ληγμένα’ και τα ‘ξύδια’! Ο Raimondo έφερε δέκα κιλά ‘πράσινο’ και δεν έμεινε τίποτα στο πλαστικό σακουλάκι, πφφφφ, όλο ‘το δάσος’ το καπνίσαμε! Γάμησέ τα, μας κάπνισε και μας ήπιε λέμε!

-[Many, ποια ληγμένα, ποια ξύδια, ποια δάση, τι ακατανόητα είναι όλα αυτά; Τι στο καλό γίνεται μέσα το μυαλό σου;]

-ΟΚ, οκ, από κάπου έρχονται όλα αυτά, κάποιο ράδιο έχω αφημένο ανοιχτό! Ράδιο με Ελληνικό πρόγραμμα; Αυτά που ακούω είναι στα Ελληνικά, πότε γύρισα Ελλάδα από Padova; Γιατί ακούω φωνές-ιδέες στο κεφάλι μου;

-[Many, δεν είμαι ‘φωνές-ιδέες’, είμαι εγώ, η αδελφή σου η Detra! Σταμάτα την πλάκα!]

-Ω! Χριστέ μου! Απαντάνε στις σκέψεις μου οι φωνές-ιδέες τώρα! Αυτό είναι παράκρουση, δεν είμαι καλά, δεν είμαι καθόλου καλά…

-[Μανώληηη! Δεν είμαι φωνές, είμαι ‘φωνή’! Actually, είμαι η φωνή της αδελφή σου! Actually, είμαι η αδελφή σου διάολε, κόψε την πλάκα, εντάξει το πείραμα πέτυχε, είμαι μέσα σου. Η συνείδησή μου σαν εν-συναίσθηση έχει μεταφερθεί στον εγκέφαλό σου στις δεκάξι Δεκέμβρη μισή ώρα πριν μιλήσουμε σε V.H.C. Μ’ αυτά τα παλαβά που σκέφτεσαι έχω πάθει μικρά και πολλαπλά εμφράγματα κι αν το συνεχίσεις θα σου κάψω φλάτζες στ’ αλήθεια, μα τω Θεώ! Μανώλη, θύελλα εν κρανίω σου συμβαίνει, αλλά δεν έχουμε χρόνο! Δεν ξέρω πόσο μπορώ να μείνω σε τέτοια υπερένταση, θα χρειαστεί να με επαναφέρεις σύντομα πίσω στο σώμα μου! Σε λίγο θα μου κάνεις V.H.C., θα με ρωτήσεις τι ώρα θα ρθεις να πάρεις τα παιδιά. Θα σου απαντήσω πως δεν είναι ανάγκη γιατί θα τα ‘στείλω πακέτο’ στο σχολείο και τα τρία με τον Jim. Πρόσεξε, Many, πρόσεξε, μόλις στο πω αυτό θα μου πεις πως…]

-Ώπα, ώπα λέμε, φτάνει, κάτι τρέχει εδώ!! Ποιος μου έκανε τέτοιο αστείο και τι στο διάολο μου έκανε; Απαντάω σε φωνές-ιδεες που δεν υπάρχουν αλλά εγώ τις ακούω στο μυαλό μου! Ρε μαλακόβιε Άτλαντα, εσύ το έκανες έτσι; Είσαι πολύ σκατόπαιδο τελικά! Ρε κρετίνε, τι έκανες, πως τα κατάφερες να ακούω στο μυαλό μου πράγματα; Και κυρίως ποιανής είναι η φωνή;

Σιωπή, και μετά ερώτηση:

-[Ποιος είναι ο Άτλαντας;]

-Αυτός που σου λέει τι να πεις στο μικρόφωνο που μιλάς, μαλακισμένη κι εσύ. Με κάποιο τρόπο το συνέδεσε και σε ακούω στο μυαλό μου! Ποια είσαι επί τη ευκαιρία; Τίνα, εσύ είσαι ρε και σου έκανε στην φωνή distortion ο καραβλακέντιος ο Άτλαντας;

-[Ποιος Άτλαντας, ποια Τίνα, εσύ ποιος είσαι;]

-Τις ερωτήσεις τις κάνω εγώ! Πλακίτσες με το μυαλό της Δάφνης τέρμα!

-[Ποια Δάφνη;]

-Αυτή εδώ την Δάφνη που δουλεύετε τόση ώρα!

-[Βλέπω στον απέναντι τοίχο έναν καθρέφτη μπορείς να πας σε παρακαλώ;…]

-Όχι δεν πάω, τι στο διάολο βάλατε στον καθρέφτη μου; Και τι είναι V.H.C.;

-[Δεν έχεις V.H.D; Βιντεο-ολογραμμική συσκευή για να κάνεις V.H.C., βίντεο-ολογραμμική κλήση;]

-Έλα, εντάξει ξεσκεπαστήκατε σκατόπαιδα! Άτλαντα, ξεκίνησες πάλι τις εξυπνάδες της μαμάς σου, επιστημονική φαντασία, τρέχα γύρευε, πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευτο!

-[Ποιος είναι ο Άτλαντας, εσύ ποια είσαι, γιατί δεν είσαι ο Many;]

-ΟΚ, οκ, ο Άτλαντας είναι αυτός που άλλη μια φορά με έκανε και χέστηκα με τα επιστημονικοφανταστικά του γκατζετάκια, είναι ο Θεός, είναι ο πρώτος, είναι το καλό μου το φιλαράκι απ το σχολείο, είναι το ‘κολλητάρι’ μου το αγαπημένο, είναι ο μοναδικός μαλάκας της ζωής μου που με ανέχεται και τον ανέχομαι! Ευχαριστημένος τώρα; Έλα τώρα και δείξε μου που έκρυψες μικρόφωνα κι ακουστικά! Έλα ρε, σ’ ακούω από το διπλανό διαμέρισμα να παίζεις μουσική, -σαν τσιγαρόχαρτο είναι οι τοίχοι του σπιτιού! Πάλι καλά που περίμενες να  φύγει ο Raimondo, παράκρουση θα πάθαινα!

-[Σε παρακαλώ, πήγαινε στον καθρέφτη, σε παρακαλώ πολύ…]

-Εκεί τα έκρυψες έ; Έλα πόσο πιο κοντά να πάω, να κοιτάξω από πίσω;

-[Ω, Θεέ μου δεν είσαι ο Many! Είσαι κοπελίτσα! Ποια είσαι, που έχω μεταφερθεί; Που είσαι; Όχι μην αρχίσεις πάλι να με αποκαλείς Άτλαντα, δεν είμαι ο Άτλαντας! Δεν είναι κάποια πλάκα που σου κάνουν οι φίλοι σου, δεν ακούς φωνές, με λένε Detra Fotiou, και η συνείδησή σαν εν-συναίσθησή μου έχει μεταφερθεί κατά λάθος στον εγκέφαλό σου.]

-Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν, άρχισα να φρικάρω, δεν γίνονται αυτά! Τι μας είχε πει ο professore Mammi για την σχιζοφρένεια; Πότε ήταν, δυο βδομάδες πριν, σωστά; Πφφφ, μνήμη ελέφαντα έχω! Βιβλίο, βιβλίο, που είναι το βιβλίο μου, εδώ είναι το βιβλίο μου, πάμε στα κεφάλαια, ψάχνω σχιζοφρένεια, νάτο, νάτο, σχιζοφρένεια σελίδα 207!

«Τα άτομα που πάσχουν από σχιζοφρένεια έχουν ακουστικές και οπτικές ψευδαισθήσεις δηλαδή ακούν ή βλέπουν πράγματα που είναι μόνο στην φαντασία τους, αυταπάτες, πεποιθήσεις που είναι ακραίες και εμφανώς λανθασμένες και παράνοια μιας και φοβούνται ότι οι άλλοι συνωμοτούν εναντίον τους. Η έναρξη της παραληρητικής σκέψης συχνά περιγράφεται ως προοδευτική και ύπουλη».

Εγώ έχω ακουστικές ψευδαισθήσεις μόνο, προς το παρόν δηλαδή. Προοδευτική σημαίνει πως μπορούν να δημιουργηθούν και οπτικές, όσο πάει και χειροτερεύει η κατάσταση!

«Πώς είναι το να ακούς φωνές; Καταρχάς, οι φωνές είναι αληθινές εμπειρίες, παρά το γεγονός ότι οι υπόλοιποι άνθρωποι δεν μπορούν να τις ακούσουν. Πολλές φορές, μπορεί να είναι το ίδιο με το να ακούς μία φωνή κανονικά με τα αυτιά σου, με τη διαφορά πως η φωνή, σε αυτή την περίπτωση, δεν έχει φυσική εξωτερική αιτία». Ακριβώς αυτό που συμβαίνει σε μένα δηλαδή: Η φωνή-ιδέα που ακούω δεν έχει εξωτερική φυσική αιτία!

«Εκτός από το να ακούς φωνές με τα αυτιά σου, η εμπειρία των φωνών μπορεί να μοιάζει με την εμπειρία κατά την οποία σκέψεις εισβάλλουν στο μυαλό σου από κάπου αλλού, έξω από τον εαυτό σου, έξω από τη συνείδηση σου σαν εν-συναίσθηση». Αυτό δεν μου λέει η φωνή στο κεφάλι μου; Είναι τάχα η συνείδηση σαν εν-συναίσθηση μιας κάποιας Ντίτρας που έχει μπει στο μυαλό μου! «Οι φωνές μπορεί να βιώνονται στο κεφάλι σου, έξω από αυτό ή ακόμα και στο σώμα. Οι άνθρωποι που ακούνε φωνές μπορεί να ακούνε μία φωνή ή πολλές φωνές». Μια μου φτάνει, σε παρακαλώ Θεούλη μου, η Ντίτρα μου φτάνει δεν θέλω τις Sorelle Bandiere!

-[Δεν είσαι σχιζοφρενής και δεν είμαι φωνή-ακουστική-ψευδαίσθηση! Είμαι συνείδηση σαν εν-συναίσθηση άλλου ατόμου που μεταφέρθηκε κατά λάθος σε σένα!]

-Ναι σε πιστέψαμε τώρα! Αχ τι κάνω Θεέ μου; Απαντάω στην ψευδαίσθησή μου! Είμαι τρελή για δέσιμο! Είμαι όντως τρελή για δέσιμο! Τι άλλο έλεγε ο καθηγητής; Α! ναι!

«Οι φωνές μπορεί να είναι ευχάριστες και ‘καλές’, μπορεί να είναι δυσάρεστες και ‘κακές’ ή μπορεί να είναι ένα μίγμα και των δύο». Ντίτρα, εσύ τι είσαι; καλό ή κακό κορίτσι; Άσε μην απαντάς, δεν θέλω να μου χρυσώνει το χάπι η ίδια μου η ψευδαίσθηση! Τι θα πει; Κακή είμαι; «Μερικές φορές οι ‘καλές’ φωνές μπορεί να γίνουν στην πορεία ‘κακές’ και το αντίστροφο. Μπορεί να διαδραματίζουν ρόλο καθοδηγητικό και ενθαρρυντικό ή ρόλο επικριτικό και τιμωρητικό. Οι φωνές μπορεί να μιλάνε σε σένα ή για σένα. Οι φωνές μπορεί να είναι παρούσες συνεχώς ή μόνο σε συγκεκριμένες στιγμές». Νομίζω πως την άκουσα και χτες το βράδυ αλλά μετά έφυγε, άρα η δική μου καταδική μου φωνή της σχιζοφρένειας μου είναι και διακριτική! Μ’ άφησε να βγάλω τα μάτια μου με τον αρραβωνιαστικό της  Donatella!

-[Νομίζω πως λιποθύμησα εντός σου και μετά ήμουν πολύ αδύναμη. Πρέπει να έμεινα ‘αδρανής’ για πολλές ώρες!]

-Α! Ααααα! δεν θα μου απαντάς στις σκέψεις μου! Δεν υπάρχεις, δεν έχεις δικαίωμα να ‘δρας’ μαζί μου! Και τι περιμένεις; να σε λυπηθώ που μου λιποθύμησες κατσικωμένη μέσα μου; Ουστ ρε, ουστ λέμε! Μα τι σκατά κάνω; Πιάνω κουβέντα με μια ψευδαίσθηση! Πάμε παρακάτω!

«Το περιεχόμενο του τι λένε οι φωνές μπορεί να σχετίζεται με αυτό που σου συμβαίνει τώρα -ή πρόσφατα-, ή με κάτι που συνέβη στο παρελθόν σου. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι φωνές σχετίζονται σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό με τραυματικά γεγονότα της παιδικής ηλικίας, συνηθέστερα, σεξουαλική και σωματική κακοποίηση, συναισθηματική παραμέληση, θυματοποίηση από παρατεταμένο εκφοβισμό, ή με τραυματικές εμπειρίες κατά την έναρξη εμπειρίας ακρόασης φωνών. Μπορεί δηλαδή να συνιστούν ένα μηχανισμό αντιμετώπισης». Εντάξει, από τραυματικές εμπειρίες δεν είχα και λίγες… Τι να πρωτοθυμηθώ; Πως πριν καν θυμηθώ ‘πιάστηκα’ κατά λάθος;

«Τα συμπτώματα αρχίζουν συνήθως μεταξύ του δέκατου έκτου και τριακοστού έτους της ηλικίας, αν και στις γυναίκες μπορεί να εμφανιστεί λίγο νωρίτερα σε σχέση με τους άντρες». Μια χαρούλα στο κατώτατο όριο είμαι, ακόμα δεν έκλεισα τα είκοσι!

«Οι άνθρωποι με ιστορικό σχιζοφρένειας στην οικογένειά τους μπορεί να έχουν υψηλότερο κίνδυνο για την ασθένεια». Εκείνος ο τριτοξάδελφος του μπαμπά δεν είχε κάποια ξεχαρβαλωμένη βίδα όπως έλεγε ο παππούς Γιάννης ο πατέρας της μαμάς; Όλο στο Δαφνί δεν μπαινόβγαινε κι όλο πως ταξιδεύει να γνωρίσει τον κόσμο δεν έλεγαν κάθε που εξαφανιζόταν από προσώπου γης;

«Οι άνθρωποι με σχιζοφρένεια συχνά έχουν αφύσικους τρόπους σκέψης». Εντάξει εδώ συμφωνούμε! Εγώ και φυσικοί τρόποι σκέψεις είναι δυο αντίθετες τάσεις!  «Μπορεί να έχουν πρόβλημα να οργανώσουν τις σκέψεις τους ή αδυνατούν να κάνουν λογικές συνδέσεις. Μπορεί να αισθάνονται ότι το μυαλό τους ‘πετάγεται’ από την μία σκέψη στην άλλη. Μερικές φορές νομίζουν ότι κάποια σκέψη αφαιρέθηκε χωρίς εξήγηση από το κεφάλι τους»!

-[Δεν είσαι σχιζοφρενής και όσο με ‘παλεύεις’ χάνουμε καιρό, σε παρακαλώ άκουσέ με, σε παρακαλώ, νομίζεις πως ήθελα να βρεθώ σε τέτοιο μπλέξιμο;]

-Μου το παίζεις καλή φωνή; Άει γαμήσου!

-[Έχεις απαίσιο λεξιλόγιο, τόσο νέα, κρίμα… Είσαι στην ηλικία των φοιτητριών μου!]

-Μπα μου έτυχε και ψευδαίσθηση με αυταπάτες μεγαλομανίας, καθηγήτρια πανεπιστημίου είσαι χρυσό μου; Σιωπή συνεχίζω!

«Οι σχιζοφρενείς μπορεί να μιλούν ασυνάρτητα ή ακόμη και να εφευρίσκουν νέες λέξεις ή και να φαντάζονται ολόκληρες συνομιλίες. Πολλές φορές μοιάζουν να είναι ταραγμένοι ή εντελώς απαθείς. Πολλοί έχουν πρόβλημα να διατηρήσουν βασικούς κανόνες προσωπικής υγιεινής. Η σχιζοφρένεια μπορεί επίσης να προκαλέσει επαναληπτικές συμπεριφορές, όπως επιτόπιους βηματισμούς. Σε αντίθεση με τα κοινά στερεότυπα, ο κίνδυνος της βίας εις βάρος των άλλων είναι μικρή.

Οι άνθρωποι με σχιζοφρένεια συχνά δυσκολεύονται να βρουν ή να διατηρήσουν μια θέση εργασίας. Αυτό συμβαίνει εν μέρει επειδή η ασθένεια παρεμποδίζει την φυσιολογική σκέψη, τη συγκέντρωση και την επικοινωνία. Αλλά πηγάζει επίσης από το γεγονός ότι τα συμπτώματα αρχίζουν στην αρχή της ενηλικίωσης, η οποία συνήθως συμπίπτει με την εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση

Η σχιζοφρένεια αυξάνει τον κίνδυνο καταχρήσεων. Τα άτομα με σχιζοφρένεια έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών ή αλκοόλ. Μερικές ουσίες, συμπεριλαμβανομένης της μαριχουάνας και της κοκαΐνης, μπορεί να επιδεινώσουν τα συμπτώματα. Η χρήση ναρκωτικών μπορεί επίσης να παρεμβαίνει με τις θεραπείες για τη σχιζοφρένεια». Εδώ την πάτησα, sex, drugs and rock’n’roll, ή μάλλον πολύ sex, booze, drugs and some rock’n’roll! Και τώρα, τι κάνουμε τώρα, ωραία μου ‘φωνή’;

-[Σκάσε, σκάσε επί τέλους και άκουσέ με! Θέλεις να φύγω, έτσι; Θέλεις το κεφαλάκι σου ελεύθερο για να το γεμίσεις με ότι σκατολοΐδια γουστάρεις να το γεμίζεις;, Ποτά και κόκες και…]

-Ε όχι και κόκες για ποια με πέρασες; Χορταράκι του Θεού και της Μάνας Γης της Σικελίας!

-[Σικελία; Καινούρια είναι αυτά; Λίγο μακριά δεν πέφτει η Σικελία; Το Μεξικάνικο χόρτο δεν σου κάνει; Τέλος πάντων, whatever floats your boat!]

-Μεξικάνικο; Που να βρεθεί αυτό εδώ; Λες και το Μέξικο Σίτυ είναι ένα τσιγάρο δρόμος!

-[Άκου, δεν σκοπεύω να μαλώσω μαζί σου για το ποια ποικιλία τσιγαριλίκι θα βρεις να κάνεις! Εγώ θέλω να μας βοηθήσεις να φύγω από το λάθος σώμα, το δικό σου και να μπω στου αδελφού μου!]

-Το συνηθίζεις να μπαινοβγαίνεις σε ξένα σώματα εσύ;

-[Όχι, είναι η πρώτη φορά και δεν θα το έκανα αν δεν έπρεπε να τον ειδοποιήσω να αποτρέψει τον άνδρα μου από το να στρίψει στην Shannon δεξιά!]

-Γιατί; θα αργήσει στο ραντεβού με την γκόμενα;

-[Γιατί θα σκοτωθεί ο άνδρας μου, τα δυο μας παιδιά και η ανεψιά μας, μικρή ηλίθια! Θα πέσει πάνω τους ένα φορτηγό με πετρέλαιο και θα σκοτωθούν σαράντα-εφτά άνθρωποι! Κι αν με καθυστερήσεις κι άλλο με θεωρίες για την σχιζοφρένεια θα, θα, θα βρω κάτι να σου κάνω και δεν θα σου αρέσει καθόλου!]

-Ας πούμε πως σε πιστεύω, θεωρητικά ας πούμε πως γίνεται, -που δεν γίνεται δηλαδή-, τι πρέπει να κάνω;

-[Κάνε βίντεο-ολογραμμική κλήση στον Many Fotiou, θα σου δώσω τους αριθμούς σύνδεσης εγώ, έλα, έλα, ξεκίνα!]

-Τι είναι η βίντεο-ολογραμμική κλήση;

-[Δεν έχεις βίντεο-ολογραμμική συσκευή; Και πως επικοινωνείς με τους φίλους σου;]

-Με τηλέφωνο!

-[Χρησιμοποιείς ακόμα δορυφορικό τηλέφωνο;]

-Ναι και μιλάω με τον πατέρα μου στον Άρη! Ρε τι πάθαμε, με δουλεύει ψιλό γαζί η ίδια μου η ψευδαίσθηση!

-[ΟΚ, οκ, δεν έχεις V.H.D., στείλε ένα IM, ένα email! ένα RTHC, real time holographic communication.]

-Να στείλω τι; Πως τα στέλνουν αυτά;

-[Με ολογραμμικούς νάνο ρομποτικούς χώρους αποθήκευσης και προβολής φυσικά! Μην μου πεις πως έχεις ακόμα ηλεκτρονικό υπολογιστή ή λαπτοπ!]

-Εντάξει, εγώ δεν έχω ότι κι ότι ψευδαίσθηση, η δική μου είναι βαρβάτη! Παίζει την επιστημονική φαντασία στα δάχτυλα! Και πως θα στείλει IM, RTHC και email ο ολογραμμικός νάνο ρομποτικός χώρος αποθήκευσης και προβολής στον αδελφό σου; Με ταχυδρομικό περιστέρι;

-[Με το προσωπικό σου ίντρανετ!]

-Άκου, φιλενάδα, να βοηθήσω δεν θέλεις; Θα βοηθήσω! Δεν πιστεύω πως υπάρχεις, αλλά να βοηθήσω. Εγώ θα πάω στο τηλέφωνο, θα σηκώσω το ακουστικό κι εσύ θα μου ψιθυρίσεις τους αριθμούς να τηλεφωνήσουμε στον αδελφό σου, εντάξει; Μετά, αφού μου αποδείξω πως δεν υπάρχεις, πως δεν υπάρχει ούτε ο αδελφός σου και κυρίως πως δεν σκοτώθηκαν ο άνδρας σου, τα παιδιά σου, τα ανίψια σου, τα παππουδικά σου, και δεν ξεκληρίστηκε όλο σου το σόι. -αφού κανείς τους δεν υπάρχει-, θα μου κάνεις μια χάρη! Θα το βουλώσεις το ανύπαρκτο βρωμόστομά σου, θα τα κλείσεις τα ανύπαρκτα μάτια σου και θα κοιμηθείς μέσα μου. Εγώ θα κάνω πως δεν υπήρξες ποτέ, θα κάνω σαν να μην σε άκουσα ποτέ, εντάξει; Εγώ θα κάνω ένα καυτό μπάνιο, θα ετοιμαστώ και θα πάω στο πανεπιστήμιο. Πρέπει να μιλήσω με τον professore Mammi να μου πει πως θα σε ξεριζώσω από εντός μου, σύμφωνοι; Τι λέω μωρέ, Κυριακή πρωί δεν είναι κανείς εκεί, τα πάντα κλειστά είναι!

Κι εκεί, στην απόλυτη σιωπή την ανάμεσα από δυο σκέψεις που κονταροχτυπιόταν σ’ ένα μυαλό χτύπησε το ξυπνητήρι την ώρα ακριβώς που έπρεπε: Εφτά το πρωί! Με το που χτύπησε το ξυπνητήρι άναψε και το ράδιο έτσι όπως μου το είχε συνδέσει ο Άτλαντας ο ‘γκατζετάκιας’. Η βραχνή φωνή του Riccardo Cocciante χάιδεψε τ’ αυτιά μας συνοδεύοντας τα δάχτυλά του στο πιάνο:

Io non posso stare fermo con le mani nelle mani,
tante cose devo fare prima che venga domani.

E se lei già sta dormendo io non posso riposare,
farò in modo che al risveglio non mi possa più scordare.

Perché questa lunga notte, non sia nera più del nero,
fatti grande dolce luna e riempi il cielo intero.

-[Γιατί ακούω συνέχεια Ιταλικά;]

-Γιατί εγώ -που μου κατσικώθηκες μέσα- ζω και σπουδάζω στην Πάντοβα της Ιταλίας…

Σιωπή εν κρανίω και ο Riccardo ο μόνος που ‘κλαίει’:

Perché questa lunga notte, non sia nera più del nero,
fatti grande dolce luna e riempi il cielo intero.
E perché quel suo sorriso possa ritornare ancora
splendi sole domattina come non hai fatto ancora…

Σιωπή και μετά η ερώτηση:

-[Τι χρονιά έχουμε φέτος Δάφνη;]

-79, Οκτώβρης του ’79!

-[2079;, πέρασα σε Μελλοντικό Σύμπαν;]

-1979! Το δυο χιλιάδες θα έρθει σε εικοσιένα χρόνια!

-[1979;;; holy shit! Δεν έχω γεννηθεί ακόμα! Ο Many δεν έχει γεννηθεί ακόμα!]

Οι ακουστικές ψευδαισθήσεις δεν είναι αποκλειστικό σύμπτωμα μόνο κάποιας ψυχικής ασθένειας, όπως η σχιζοφρένεια .Έντονο στρες, άγχος, έλλειψη ύπνου ακόμη και η υπερκατανάλωση καφέ είναι ορισμένοι παράγοντες που έχουν ‘ενοχοποιηθεί’ στην εμφάνιση των ψευδαισθήσεων αυτών.

BOOKS

 

  1. Κάπου στην Ιταλία, ξανά

   β. Padova, Κυριακή 14/10/1979

  1. ii. Υπάρχω εντός σου

-Δεν το εννοείς, έτσι; Αχ τι κάνω Χριστέ μου; Έχω πιάσει κουβέντα με την αρρώστια μου!

-[Δεν εννοώ τι;]

-Πως δεν έχεις γεννηθεί… Η φωνή σου ακούγεται μεγάλης γυναίκας. Και μιλάς και με περίεργη προφορά…

-[Είμαι σαράντα χρονών, δεν είμαι και γριά! Μεγάλωσα στο Σικάγο. Α! με πιστεύεις δηλαδή;]

-Όχι, απλά προσπαθώ να βρω σημεία που να μπάζει η ιστορία σου για να αποβάλλω τις ψευδαισθήσεις μου!

-[Είσαι όμορφο κορίτσι…]

-Είσαι ανώμαλη! Με λιγουρεύεσαι; Και πως θα με ‘πηδήξεις’ αλήθεια; Διαθέτεις και το σχετικό όργανο, κι αυτό ψευδαισθητικό φαντάζομαι; Το ότι θα άκουγα φωνές μέσα μου να με λένε όμορφη ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μου!

-[Όσοι είναι τριγύρω σου θέλουν όλοι να σε συνευρεθούν σεξουαλικά μαζί σου;]

-«Να συνευρεθούν σεξουαλικά μαζί σου», πωπώ γεροντίστικη έκφραση, δεν μου λες εσύ τα -υποθετικά- παιδιά σου τα παρήγγειλες σε εργαστήριο;

-[Όχι, δεν χρειάστηκε να κάνω εξωσωματική.]

-Τόσο γεροντοκόρη που ακούγεσαι μόνο για μάνα μέσω εξωσωματικής σε ‘κόβω’. Πάντως μέσα στην τελευταία λέξη της επιστήμης σε βρίσκω! Εξωσωματική! Με το που έσκασε το θέμα στις εφημερίδες αμέσως η ψευδαίσθησή μου να τσιμπήσει!

-[Η πρώτη πετυχημένη εξωσωματική συνέβηκε τον Ιούλιο του 1978, πενήντα τόσα χρόνια πριν. Θεωρείται παλιά μέθοδος σύλληψης πλέον. Τώρα πια…]

-Όχι, όχι, δεν θέλω να ξέρω, δεν αντέχω άλλες πληροφορίες από το μέλλον! Τι εννοείς ‘πενήντα τόσα χρόνια πριν’; Σε ποια χρονιά ‘είσαι’ εσύ; Φτου δεν ξέρω καν πώς να ρωτήσω από πότε στο μέλλον έρχεσαι!

-[Ήταν Μάρτιος 2031 όταν ξεκινήσαμε την μεταφορά και προορισμός μου ήταν η Δευτέρα 16 Δεκέμβρη του 2030 στις 7 το πρωί, τρεις μήνες πίσω, ογδόντα-εννιά μέρες για την ακρίβεια. Πως βρέθηκα τόσο πίσω στον χρόνο; Ω Χριστέ μου μπορεί να μην είμαι καν στο ίδιο Σύμπαν! Κάτι πήγε στραβά, κάτι πήγε πολύ στραβά!]

-Σε άλλο Σύμπαν κατά λάθος; Άντε μπράβο ξεκουμπίσου απ το δικό μου και ‘πέτα’ πίσω στο δικό σου!

-[Και τι σε κάνει να πιστεύεις πως θέλω να μείνω έστω κι ένα ακόμα λεπτό στο άδειο κεφάλι μιας μαστουρωμένης μυαλοφυγόδικης;]

-Άδειο κεφάλι; Άδειο είπες; Μπήκες με το έτσι το θέλω, μου έχεις κάνει το μυαλό μου σκατά και τολμάς;

-[Το μυαλό σου ήταν σκατά πολύ πριν μπω εγώ! Απορώ πως ζεις με τον εαυτό σου!]

-Με τον εαυτό μου ζούσα υπέροχα μέχρι που άρχισαν οι ψευδαισθήσεις μου, δηλαδή εσύ. Και τώρα θα κάνω κάτι λογικό, κάτι που έπρεπε να κάνω απ την πρώτη στιγμή! Δεν θα σου απαντήσω ξανά. Θα βαρεθείς, θα φύγεις, το καλύτερο φάρμακο είναι να σε αγνοήσω! Αντίο ψευδαίσθηση, μπάι-μπάι!

-[Δεν μπορείς να με διώξεις, δεν μπορώ να φύγω, δεν σου αρέσω αλλά κι εμένα δεν μου αρέσεις καθόλου… Σε παρακαλώ, έλα να συνεργαστούμε, κάποιος τρόπος θα υπάρχει.]

Σήκωσα το τηλέφωνο και με δάχτυλα που έτρεμαν γύρισα τους αριθμούς έναν-έναν στο καντράν 490-8270…

-[Δάφνη, μην αντιδράς σαν κακομαθημένο, έλα, απάντησέ μου!]

Στο τρίτο χτύπημα μια χαρούμενη πρωινή φωνή!

-Γεια σου όμορφη, πως και ξύπνησες τόσο νωρίς σήμερα Κυριακή;

-Περιμένω τους Κνίτες να μου φέρουν τον Οδηγητή! (Στην Ιταλία, στις δεκαετίες εβδομήντα και οδγόντα, φοιτητές μέλη της ΚΝΕ επισκέπτονταν Έλληνες φοιτητές για να πουλήσουν την εφημερίδα, να πιάσουν πολιτική κουβεντούλα και να μετρήσουν ‘υποστηρικτές’. Επειδή ξεκινούσαν από πολύ νωρίς για να επισκεφτούν όσο το δυνατόν πιο πολλούς στην περιοχή τους, κάποιες φορές ενοχλούσαν τους φοιτητές ξυπνώντας τους. Το να περιμένεις να σε επισκεφτούν οι ΚΝΙΤΕΣ το πρωί της Κυριακής ήταν σχήμα οξύμωρο και θεωρούνταν ανέκδοτο.)

-Χα, ορεξάτη σε ακούω οχτώ τα χαράματα! Θα ρθεις να πιούμε καφέ ή έχεις παρέα;

-Η παρέα μου έφυγε, πάει να με απατήσει μ’ αυτή που την απατά μ’ εμένα…

-Χριστέ μου πόσο πολύπλοκα σκέφτεστε εσείς οι γυναίκες! Πως είναι δυνατόν ένας άνδρας να έχει εσένα και να σκέφτεται άλλη; Ετοιμάζομαι να μαγειρέψω σουτζουκάκια με πατάτες στον φούρνο, τι λες;

-Θα ρθει και η Τίνα;

-Έλεγα να μαγειρέψουμε εσύ κι εγώ παρέα και να την φωνάξουμε κατά τις δώδεκα να φάμε όλοι μαζί.

-[Πες του πως θα είμαι κι εγώ, εγώ Δάφνη, η Detra!]

-Ωραία! Έρχομαι σε πέντε λεπτά, θέλεις να φέρω κάτι;

-Ναι, εσένα!

-[Κι’ εμένα θα φέρεις μέσα σου, πες του!]

-Βάζω πλυντήριο, θυμήσου να μου δώσεις τα δικά σου να τα βάλουμε μετά.

-Πόσο γλυκιά σαν καραμελίτσα που είσαι! Και χρήσιμη! Η μοναδική Ελληνίδα με πλυντήριο ρούχων στην γειτονιά! Σχεδόν σε λατρεύω!

-΄Ωχου, σαλιαρίσματα δεν τα μπορώ…

Μου έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα, αχ δεν το πιστεύω, πάλι μου έκλεισε το τηλέφωνο κατάμουτρα! Τι είναι τούτος, ρε;

-[Ωραίους φίλους έχεις!…]

Ανοίγω το ψυγείο, χτες αγόρασα παγωτό παρφέ, αν έχουν απομείνει και κεκάκια από εκείνα που μας έστειλε η μαμά του θα τα σκεπάσουμε με παρφέ και θα αμαρτήσουμε Κυριακή Αγία μέρα! Νιάμ-νιάμ, καλά να είσαι κυρία Αναστασία.

-[…Να τους χαίρεσαι!]

Ο Άτλαντας έμενε στο ακριβώς διπλανό διαμέρισμα. Τον γνώριζα από τότε που πηγαίναμε στο δημοτικό. Ήταν το στερνοπούλι της βιβλιοθηκαρίου της πόλης μας της κυρίας Αναστασίας που ήταν ΚΤ, -Καινούριο Τεύχος που δεν είχε ακόμα τυπωθεί όπως λέγαμε όλοι όσοι συχνάζαμε στην βιβλιοθήκη και μας ήξερε σαν συχνούς ‘πελάτες’ που ‘ψώνιζαν’ Γνώση στο καλύτερο ‘μαγαζί’.

Απίστευτη γυναίκα, είχε έναν τρόπο δικό της να σε τραβάει μέσα στους φανταστικούς κόσμους που έχτιζε κάθε φορά.  Όταν ήμουν μικρή με ‘ψάρωνε’ λέγοντας πως έρχεται από το μέλλον άρα ήξερε και το δικό μου μέλλον μιας και για εκείνη ήδη υπήρχα στο παρελθόν της! «Κρατάς μυστικό μικρή Φημονόη; Τι ρωτάω; το ξέρω πως κρατάς! ΚΤ σημαίνει καινούριο τεύχος μόνο για όσους θα ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους σε τρεις διαστάσεις σε τούτον δω τον πλανήτη-χώρο. Για πλάσματα σαν εσένα ΚΤ σημαίνει Κόσμο-Ταξιδιώτης. Νομίζω πως ακόμα δεν το έχεις συνειδητοποιήσει αλλά είσαι κι εσύ αλλιώτικη». Ήταν η πρώτη φορά που δεν τόλμησα να της ζητήσω να μου εξηγήσει τι εννοούσε, με φόβιζε αυτό που θα μου απαντούσε, δεν ήμουν έτοιμη να ακούσω Μεγάλες Αλήθειες, ποτέ δεν θα ήμουν έτοιμη για τέτοιες αλήθειες.

-[Τι είπες; τι είπες μόλις τώρα; Κάποια γυναίκα που γνωρίζεις  αυτοπροσδιοριζόταν σαν Κόσμο-ταξιδιώτισσα;]

-Αι στον διάβολο όχι δεν θα απαντήσω, δεν μπορούν οι ‘άρρωστες’ σκέψεις μου να στήνουν αυτί στις σκέψεις μου! Αυτό είναι, δεν είμαι τρελή! Δεν μου συμβαίνει καν! Ξεκίνησε σαν όνειρο και μετά όλα τα χαζά της παιδικής μου ηλικίας περί ταξιδιών στον χρόνο συνέχισαν το όνειρο στον ξύπνιο μου! Και μ’ έκαναν ακόμα και να ακούω φωνές!

-[Δάφνη, πρέπει να την γνωρίσω αυτή την γυναίκα. Αυτή ξέρει πως θα απεγκλωβιστώ!]

Πήρα το μισόκιλο παγωτό παρφέ στο ένα χέρι και με το άλλο έχωσα στην δεξιά τσέπη του τζην μου τσιγάρα, αναπτήρα και κλειδιά. Δεν είχα να πάω και πολύ μακριά, το διαμέρισμα του Άτλαντα ήταν ακριβώς δίπλα στο δικό μου. Δεν πρόφτασα να χτυπήσω την πόρτα του και μου άνοιξε.

-Σ’ ακούει όλη η πολυκατοικία κάθε φορά που μπαίνεις ή βγαίνεις απ το σπίτι σου  με το ‘μπαμ’ που κάνεις στην πόρτα!

-Καλημέρα και σε σένα! Να μείνω χωρίς να ‘μιρλίζεις’ σαν κακιά πεθερά ή να πάρω το παγωτό μου και να πάω πίσω στο σπιτάκι μου;

-Θα μείνεις να μαγειρέψουμε ή θα πας να φας στην mensa (φοιτητική εστία) Κυριακή μεσημέρι σαν τον κάθε ταλαίπωρο; Α! τι βλέπω απ το παράθυρο; Βρέχει πάλι σήμερα και αν δεν κάνω λάθος τις Κυριακές το λεωφορείο φεύγει κάθε μια ώρα; Μια χαρά θα τα περάσεις σήμερα στην βροχή αν συνεχίσεις να μου την σπας, βλέπω!

-Βάζω το παγωτό στο ψυγείο, έκανα δήθεν νικημένη στην ψευτολογομαχία μας.

-Όχι, έχω κεκάκια σε μια πιατέλα, βάλε μερικές μπάλες παγωτό πρώτα κι έλα να πιούμε καφέ σαν άνθρωποι.

Πήρα την αγαπημένη μου κούπα από το ντουλάπι πάνω απ την βρύση της κουζίνας, -εκείνη με τις ροζ και μπλε ομπρελίτσες-, και την γέμισα με καυτό Ιταλικό καφέ απ την Bialetti για δυο καφέδες. Πρόσθεσα τρεις κουταλίτσες ζάχαρη, -πάλι πετιμέζι θα τον πιώ τον καφέ και θα μου κάτσει η ζάχαρη στην πισινάρα μου την τεράστια-, και άνοιξα το ψυγείο για να βάλω γάλα στο μίξερ και να το χτυπήσω μέχρι να γίνει αφρόγαλα. Όταν έγινε έτσι ακριβώς όπως το ήθελα το έριξα στην κούπα μου και άφησα το κουταλάκι στο πιατάκι για να ανακατέψω τον καφέ μου αργότερα. Με ένα βαθύ κουτάλι έβαλα δίπλα από κάθε κεκάκι δυο μπάλες παγωτού και άνοιξα το ντουλάπι να βρω μερέντα. Αφού θα μου καθόταν τα δυο κιλά εκεί που δεν έπρεπε σήμερα, τουλάχιστον ας αμαρτήσω a la grande! Καλά την τέλειωσε κι όλας την μερέντα, προχτές δεν την αγόρασε από το pam; Γυρνώ να του μιλήσω εκεί που άκουσα τελευταία φορά την φωνή του.

Κάθεται στην καρέκλα του στην δεξιά πλευρά του τραπεζιού μπροστά στην μπαλκονόπορτα και χαζεύει ένα περιοδικό με τα τηλεοπτικά προγράμματα της εβδομάδας με το κεφάλι ελαφρά σκυμμένο. Ύστερα στρέφει το κεφάλι λίγο δεξιά και κοιτάει έξω.

Έξω σύννεφα, μόνο σύννεφα, βαριά σύννεφα που κάνουν το πρωινό να μοιάζει λες κι είναι ήδη αργά τ’ απόγευμα.  Στάλες βροχής χτυπούν το τζάμι και ρέουν μέχρι που να συναντήσουν στην διαδρομή τους κάποια άλλη και να δημιουργήσουν μεγαλύτερα ρυάκια. Σ’ αυτό τον φόντο η σιλουέτα του Άτλαντα φαίνεται απόκοσμη. Αξύριστος και με τα καστανόξανθα μαλλιά του ανακατεμένα, χαμογελάει αφηρημένα σε κάτι ή κάποιον που βλέπει μόνο με τα μάτια της ψυχής του. Αυτό το ανδρικό προφίλ, μαλλιά φιλαριστά, -σχεδόν μέχρι τους ώμους όπως είναι στην μόδα-, μύτη, χείλη, πηγούνι, λαιμός, μήλο του Αδάμ, είναι το φιλαράκι μου; Λες και τον βλέπω για πρώτη φορά κι ας είμαστε φίλοι απ τα δέκα. Πότε ο ‘κολλητός’ μου πιτσιρίκος έγινε άντρας; Αχ βρε Άτλαντα, γιατί άλλαξες, σε ήθελα να είσαι έτσι όπως εγώ σε χρειαζόμουν: σωματικά ανήλικο με την σοφία του ενήλικου που δίπλα του ένιωθα πως κανένας κίνδυνος υπαρκτός ή αόρατος δεν θα μπορούσε να μου κάνει κακό. Προσπαθώ να τον θυμηθώ ανώριμο και ανεύθυνο ακόμα και όταν ήταν μαθητής στο δημοτικό και νιώθω πως κοιτώ την ζωή μας λες και είμαι ‘εκτός και υπεράνω’. Ακόμα και σαν παιδάκι του δημοτικού ο Άτλαντας είχε μια σοφία που ήξερα πως υπήρχε αλλά ποτέ δεν είχα σταθεί να αναλογιστώ από πού πήγαζε…

Κοιτώ την ζωή μας ‘εκτός και υπεράνω’, άλλο κι ετούτο πάλι! Βλέπω την ζωή μου σαν τρίτος; Σαν ποιος δηλαδή; Η ψευδαίσθησή μου η Detra παίζει με το μυαλό μου περίεργα παιχνίδια;

-[Α, χα! Όχι εγώ! Δεν φταίω εγώ που άρχισες να ερωτεύεσαι τον κολλητό σου. Στο κάτω-κάτω ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία είσαι! Ευχαριστώ πάντως που με σκέφτηκες πως μπορεί ακόμα κι εγώ να μπλέκομαι στα συναισθήματά σου!]

Άντε στο διάολο με τις ψευδαισθήσεις μου, δεν φτάνει που μου μιλούν, με οδηγούν να σκεφτώ πως ερωτεύομαι τον φίλο μου. Ποιος μίλησε για έρωτα, πως είναι δυνατόν να τον δω αλλιώτικα απ ότι τον βλέπω μια ζωή τώρα; Για μένα ο Άτλαντας είναι αυτό που ήταν πάντα. Ο φίλος που δεν του έκρυβα τις αλήθειες μου γιατί ήξερα πως με αγαπούσε πολύ για να με υποτιμήσει. Ο σύντροφος στις αταξίες που δεν θα με πρόδιδε ποτέ. Ο προστάτης -όταν χρειαζόμουν έναν μετά από κάθε επιπολαιότητά μου- που θα με έσωζε από τα δύσκολα και τις κακοτοπιές.

Δεν θέλω να σκέφτομαι τέτοιες σκέψεις για τον καλύτερο φίλο μου. Δεν θέλω να τον δω πέρα απ αυτό που ήταν πάντα για μένα. Δεν θέλω να χάσω τον Άτλαντα απ την ζωή μου γιατί είναι πολύ σημαντικός. Δεν μπορώ να ερωτευθώ τον Άτλαντα, ότι αγαπώ με εγκαταλείπει, κι εγώ τον θέλω να είναι κομμάτι της ζωής μου για πάντα! Δάφνη, παίξτο αντράκι και μην τον αφήσεις να σε πάρει χαμπάρι! Να πάρει χαμπάρι τι; Είμαστε σοβαροί, τι είναι όλα αυτά που σκέφτομαι;

Γυρίζει και με κοιτάει και μου σκάει το πιο όμορφο χαμόγελό του. Μα τι λέω, όλα του τα χαμόγελα είναι όμορφα…

-Την μερέντα την έχω εδώ στο τραπέζι, φέρε τον καφέ σου και την πιατέλα.

Τον κοιτώ με φόντο τα σύννεφα και τις σταγόνες της βροχής που χτυπούν και ρέουν σαν δάκρυα στο τζάμι και αποφασίζω πως ποτέ μα ποτέ δεν θα αφήσω τον Άτλαντα να καταλάβει πόσο πολύ ερωτευμένη είμαι μαζί του. Θα είναι η θυσία για να είναι πάντα στην ζωή μου σαν φίλος μου…

BOOKS

 

  1. Κάπου στην Ιταλία, ξανά

   γ. Padova, Κυριακή 14/10/1979

     iii. Το μέλλον στο παρελθόν

-[Δάφνη, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να μου απαντήσεις…]

-Τα κεκάκια υπέροχα, έλα πάρε άλλο ένα.

-Έφαγα ήδη δυο, θα πρέπει να τρέχω στο πάρκο ώρες ολόκληρες για να χάσω τις θερμίδες που πήρα σε πέντε λεπτά.

-Μια χαρούλα είσαι, έλεος, όλες θέλετε να γίνετε Heather Parisi! (Ιταλικής καταγωγής χορεύτρια, τραγουδίστρια και τηλέ-παρουσιάστρια προγραμμάτων της εποχής). Πότε έχεις κοιτάξει τον εαυτό σου στον καθρέφτη τελευταία φορά;

-Σήμερα το πρωί και δεν θέλεις να ξέρεις τι μου είπε!

Δαγκώθηκα, παρά λίγο να του πω τι μου συνέβηκε το πρωί. Μου ήρθε να γελάσω και να του πω τι συνέβηκε αλλά θα άρχιζε την ‘μίρλα’ του στυλ «Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να καπνίζεις, να κάνεις μπάφους και να πίνεις ξίδια ρε Δάφνη! Μέχρι και παραισθήσεις σου δημιουργούν. Μια χαρά άνθρωπος είσαι χωρίς αυτά τα χαζά…»

-[Όσο περισσότερα μαθαίνω τόσο πιο πολύ μου αρέσει αυτός εδώ! Τι στο καλό βρίσκεις στον άλλον που κερατώνει και εσένα και την ‘επίσημη’; Άσε ξέρω έχεις το σύνδρομο ‘το κακό αγόρι σίγουρα κάτι έχει που δεν έχουν τα άλλα’. Θα σου πω εγώ τι έχει: κενό στον εγκέφαλο και στην ψυχή, αυτοί οι άνθρωποι αγαπούν μόνο τον εαυτό τους, νάρκισσοι από γεννησιμιού τους μέχρι την στιγμή που θα βγει η τελευταία τους ανάσα. Δεν υπάρχει χώρος στην καρδιά τους παρά μόνο για έναν έρωτα! Τον ίδιο τους τον εαυτό!]

-[Είχα την ελπίδα πως είχες ‘σβήσει’. No problema però, -δεν υπάρχει πρόβλημα ωστόσο-, αύριο θα μιλήσω στον καθηγητή μου και θα μου βρει λύση στο πρόβλημά μου, δηλαδή εσένα!]

-[«Πάσχουμε δηλαδή από λίγη σχιζοφρένεια ε;» θα σου πει… Και θα σ’ αφήσει έτσι δεν θα σε χαπακώσει μέχρι τελικής πτώσης! Σχιζοφρένεια στην δεκαετία του 70! Ωραία εποχή το 70! Η καταστολή σε όλο της το μεγαλείο! Θα σε ταράξουν στα αντιψυχωσικά φάρμακα και στα ηλεκτροσόκ και χρόνια παραμονή σε ψυχιατρικές κλινικές, ηλίθια! Και μαζί με σένα θα χαθώ κι εγώ εκεί μέσα στο μαλακισμένο σου κεφάλι!]

-Δάφνη, γιατί είσαι σιωπηλή, που τρέχει ο λογισμός σου;

Σηκώνω το κεφάλι και τον κοιτώ. Μα είναι δυνατόν τόσο καιρό να μην έχω καταλάβει πόσο πολύ τον αγαπούσα; Και τώρα, τι γίνεται τώρα; Φτου, γαμώτο, ρε Άτλαντα, τι να βλέπεις άραγε κοιτώντας με; Όχι πολλά κι όχι καλά φοβάμαι…

Χμμμ, αν ήμουν κάποιος άλλος κι όχι εγώ πως θα με έβλεπα; Μια εύκολη χαζογκόμενα που πίνει, καπνίζει, χασισώνεται και ξοδεύει τα χρήματα που της δίνουν για σπουδές σε οτιδήποτε άλλο εκτός απ τις σπουδές της. Δεν έχω στόχους, δεν κάνω σχέδια, ζω το τώρα -κι αυτό στην μιζέρια-, και ‘κλέβω’ τον εαυτό μου απ τον ίδιο μου τον εαυτό.

Σκύβω το κεφάλι και ξεσπώ σε σιωπηλούς λυγμούς, είμαι ένα τίποτα που κλαίει, είμαι ένα τίποτα που δεν ξέρει πως ν’ αρχίσει καινούριο κύκλο μιας και φοβάται να κλείσει τον προηγούμενο.

Ποιον κύκλο ρε Δάφνη, ούτε παρελθόν ούτε μέλλον δεν έχεις… Μιλάω στον εαυτό μου, ουρλιάζω, το μυαλό μου ουρλιάζει, κι όμως απ το στόμα μου βγαίνουν ψίθυροι και ακατάληπτες συλλαβές. Πως τα κατάφερα έτσι; Πως έφτασα σχεδόν στα είκοσι και είμαι ένα μεγάλο άδειο τίποτα; Γιατί δεν μ’ αγαπάει κανείς; Τι στο διάολο, ακόμα και οι γονείς μου δεν με αγάπησαν ποτέ! Πως στο διάολο να αγαπήσω εγώ τον εαυτό μου όταν δεν ξέρω πως είναι να σ’ αγαπούν; Γεννήθηκα κατά λάθος, γιατί να μ’ αγαπήσουν στο κάτω-κάτω;

Έξω βρέχει δυνατά και μετά η βροχή γίνεται χαλάζι και χτυπάει το τζάμι με μανία.

Ο Άτλαντας με σηκώνει από την καρέκλα μου και με καθίζει στην αγκαλιά του. Με σφίγγει και όση ώρα κλαίω με το κεφάλι στον ώμο του μου χαϊδεύει τα μαλλιά και με παρηγορεί ψιθυρίζοντας τρυφερά όπως σ’ ένα παιδί. Σιγά-σιγά βαραίνω και σχεδόν αποκοιμιέμαι πάνω του. Με σηκώνει και με πηγαίνει στο υπνοδωμάτιο. Με βάζει στο κρεβάτι και με σκεπάζει με την κουβέρτα.

-Μόλις νιώσεις καλύτερα θα με βρεις στην κουζίνα, έτσι χαζούτσικο; μου λέει χαμογελώντας αχνά. Κοιμήσου τώρα κι εγώ πάω να μαγειρέψω…

Ξυπνάω καλές μια το μεσημέρι, νιώθω ακόμα τα μάτια μου πρησμένα και υγρά. Στο μαξιλάρι η μυρωδιά του κι η μυρωδιά του after shave που χρησιμοποιεί, ένα μείγμα άκρως ερωτικό. Α! τι ωραία, έχω όλα μου τα προβλήματα τα άλυτα, έχω και τις ορμόνες μου να βαράνε στο κόκκινο. Δάφνη, αυτός είναι ο Άτλαντας, ο καλύτερός σου φίλος, ότι καλύτερο σου έχει συμβεί, αυτήν εδώ την σχέση δεν την χαλάς για λίγο σεξ. Αν και μαζί του θα ήταν υπέροχο σεξ, ονειρικό, αξεπέραστο… Μα σκάσε επί τέλους! Πως μπορείς να σκέφτεσαι να κάνεις σεξ με τον κολλητό σου; Και στο κάτω-κάτω ποιος σου είπε πως εκείνος θα ήθελε να κάνει σεξ μαζί σου; Αν ήθελε θα το είχε έστω και μια φορά δείξει.

Τελικά είχε δίκιο η Τίνα… Της μιλούσα για την σχέση μου, -ή οτιδήποτε ήταν αυτό που είχα-, με τον  Raimondo και μου το πέταξε κατάμουτρα.

-Το έχεις σκεφτεί πως τα αγόρια πιστεύουν πως είσαι ‘πολύ εύκολη’; Οι περισσότεροι Έλληνες το ξέρουν πως κοιμάσαι μαζί του αλλά δεν σε βλέπει σοβαρά. Δάφνη, είναι αρραβωνιασμένος, δεν ντρέπεσαι που πας μαζί του;

Κάποιες μυρουδιές που έρχονται απ την κουζίνα φωνάζουν «τα σουτζουκάκια είναι έτοιμα!». Κάποιες συζητήσεις που έρχονται και καλύπτουν το τραγούδι στο ραδιόφωνο μου υπενθυμίζουν πως θα ερχόταν και η Τίνα μετά τις δώδεκα. Πηγαίνω στο μπάνιο και πλένω το πρόσωπό μου, κοιτάζομαι στον καθρέφτη, τελικά δεν είμαι και τόσο χάλια.

-[Πφφ, αυτό κι αν ήταν nervous breakdown, -νευρικό κλονισμό] ακούω την φωνή της Detra  στο μυαλό μου. Αν τελικά δεν είναι ψευδαίσθηση και αποτέλεσμα ψυχασθένειας πρέπει κι εκείνη να πέρασε a hell of a nervous breakdown!

-[It goes without saying!, -εξυπακούεται], μου απαντά και ακούω στο μυαλό μου το γέλιο της για πρώτη φορά. [Δάφνη, πρέπει να βρούμε τρόπο να επικοινωνήσω με το μέλλον και να βγω από μέσα σου, αυτή η συγκατοίκηση δεν κάνει καλό σε καμιά απ τις δυο μας…]

-[Εμένα σίγουρα δεν μου κάνει καλό. Σε λιγότερο από δέκα ώρες με έκανε να αλλάξω κοσμοθεωρία και να δω τον καλύτερό φίλο μου ερωτικά. Και τέλος πάντων δεν ξέρω ούτε καν ποια είσαι!]

-[Με λένε Detra Fotiou-Anderson και μεγάλωσα στο Σικάγο, αλλά γεννήθηκα με το όνομα Δήμητρα Παράσχου το 1990 στην Αθήνα.]

-[Άλλαξες όνομα και επίθετο; Γιατί;]

-[Εγώ κι ο αδελφός μου πήραμε το όνομα του θείου που μας υιοθέτησε…]

-[Και γιατί δεν κρατήσατε και τα δυο;]

-[Θα προτιμούσα να μην το συζητήσουμε, δεν έχει καμία σημασία άλλωστε…]

-[Πρέπει να ξέρω τα πάντα για να σε βρω με κάποιον τρόπο. Οι γονείς σου ας πούμε που είναι τώρα; Κάπου ζουν στην Αθήνα σωστά; Αυτούς μπορώ να τους συναντήσω και να τους πω για τα μελλοντικά τους παιδιά. Άσε δεν νομίζω πως θα με πιστέψουν, ξέχνα το, γράψε λάθος!]

-[Το πιο πιθανόν είναι πως δεν ζουν στην Αθήνα ακόμα… Δάφνη, οι γονείς μου δεν πρέπει να ξέρουν για το μέλλον μας, οι γονείς μου είναι μια πολύ σκοτεινή ιστορία, έτσι κι αλλιώς πεθαίνουν και οι δυο πολύ νέοι και πριν φύγουμε εγώ και ο Many, -ο αδελφός μου ο Μανώλης-, για Αμερική.]

-[Πρέπει να πάω στην κουζίνα, με άκουσαν που πήγα στο μπάνιο, άλλωστε πεινάω απίστευτα. Χώρια που πρέπει να είμαι προσεκτική να μην καταλάβει ο Άτλαντας πως ξαφνικά μου έπεσε ταμπλάς και κατακούτελα ο ουρανός και τον ερωτεύτηκα!]

-[Πρέπει να μιλήσουμε στην μητέρα του, είπες πως είναι Κόσμο-ταξιδιώτισσα; Μπορεί να βρει τρόπο να γλιστρήσουν  οι κλειστές χορδές μου πίσω στην δική μου συμπαντική χωροχρονική διάσταση;]

-[Τώρα αυτά που λες είναι επιστήμη ή επιστημονική φαντασία; Νομίζω πως χρησιμοποιούσε όλα αυτά τα περίεργα για να εξάψει την φαντασία μας και να αρχίσουμε να μελετάμε τις επιστήμες. ο Άτλαντας ας πούμε, σπουδάζει Μηχανολόγος Ηλεκτρολόγος και θα συνεχίσει και με Ανώτερα Μαθηματικά. Θέλει μελλοντικά να κάνει διδακτορικό στο MIT, (Massachusetts Institute of Technology), στην Αμερική. Τέλος πάντων ας συνεχίσουμε αργότερα, μείνε σιωπηλή όσο είμαστε με τρίτους!]

Βγήκα απ το υπνοδωμάτιο ήρεμη, σχεδόν χαμογελαστή. Είμαι σίγουρη πως ο Άτλαντας δεν είχε μιλήσει στην Τίνα για την ψυχολογική μου κατάσταση. Άλλωστε η Τίνα δεν ενδιαφερόταν και πολύ για τις δικές μου ψυχολογικές μεταπτώσεις. Αυτό που την ενδιέφερε ήταν ο Άτλαντας και μάλιστα ήταν ξεκάθαρο πως την ενδιέφερε ερωτικά. Α! Τι ωραία, το μόνο που θα έκανε την κατάσταση ακόμα χειρότερη θα ήταν με την διαίσθηση της ερωτευμένης να διακρίνει την αλλαγή των συναισθημάτων μου απέναντί του.

Η Τίνα ήταν απ την Αθήνα αλλά από Πολίτικη οικογένεια και όπως έλεγε ήξερε να δένει μάγια τόσο ‘μόρτικα’ όσο και να βλέπει τις δυνάμεις της Φυσικής, τις ρίζες της Χημείας και τις τάσεις των Μαθηματικών. Ο Άτλαντας την θαύμαζε, την αποκαλούσε ‘ο εγκέφαλος’ κι εκείνη επέστρεφε το κομπλιμέντο χαριτωμένα ονομάζοντάς τον ‘το μελλοντικό Νόμπελ’.

Ξαφνικά ένιωσα μια απίστευτη ζήλεια, κάτι που δεν είχα νιώσει ποτέ για άλλον άνδρα. Ζήλεια; Με ποιο δικαίωμα; Ο Άτλαντας δεν μου είχε δώσει ποτέ το δικαίωμα να τον διεκδικήσω, άρα και λόγο να ζηλέψω με ποια γυναίκα μοιραζόταν το κρεβάτι του ή είχε χαρίσει τις σκέψεις και την καρδιά του. Όλα αυτά τα συναισθήματα ήταν πρωτόγνωρα και με κατέκλυσαν τόσο απότομα που ένιωσα συναισθηματικά ευάλωτη και απροστάτευτη.

Ήταν ξεκάθαρο τι συνέβαινε. Εγώ ήμουν η παιδική φίλη, αυτή που πάντα αγαπάμε μιας και στην πραγματικότητα αγαπάμε τα παιδικά και τα εφηβικά μας χρόνια και ότι μας τα θυμίζει. Εγώ ήμουν η παιδική φίλη με τον εύθραυστο ψυχισμό και την ανάγκη συναισθηματικής περίθαλψης. Η Τίνα όμως ήταν αυτό που ένας νεαρός άνδρας θα ήθελε για κοπέλα του. Μια πανέμορφη, πανέξυπνη, ισάξιά του. Γιατί ζήλευα έτσι ξαφνικά; Εγώ η ίδια δεν τους θαύμαζα κάθε φορά που διάβαζαν παρέα, καθισμένοι δίπλα-δίπλα στο μεγάλο τραπέζι της κουζίνας. Τα κεφάλια σκυμμένα πότε το ένα απέναντι απ το άλλο να μελετούν τα βιβλία τους, πότε το ένα δίπλα απ το άλλο να συζητούν χαμηλόφωνα τις σημειώσεις με μεγάλη σοβαρότητα ή χαμογελώντας μ’ εκείνη την οικειότητα δυο ανθρώπων που έχουν να μοιραστούν μια κοινή αγάπη. Μια οικειότητα που δημιουργούσε μια σχέση που δεν άφηνε περιθώρια για παρείσακτους σαν εμένα. Μέχρι τώρα, όταν τους έβλεπα έτσι, ένιωθα μια τρυφερότητα και τους επιβράβευα με τοστάκια και χυμούς που τους ετοίμαζα σαν εκπληξούλες-επίθεση αγάπης στην δική μου κουζίνα να μην αποσπάσω την προσοχή τους με ήχους και μυρωδιές. Τώρα, η ιδέα των δυο τους τόσο κοντά με  γέμιζε θλίψη και πένθος λες και έχανα κάποιον δικό μου και μου ανήκε δικαιωματικά. Βρέθηκα να αντικρίζω το τέλος μιας εποχής όπου ο καλός μου φίλος έπαψε να είναι φίλος.

-Ξεκουράστηκες καθόλου; με ρώτησε ο Άτλαντας σηκώνοντας το κεφάλι απ την σαλάτα που έκοβε.

-Και ήταν ανάγκη να ξεκουραστεί στο δικό σου κρεβάτι, δίπλα μένει! απάντησε πικρόχολα η Τίνα.

Γιατί τόση κακία ρε Τίνα; Όλος δικός σου είναι έτσι κι αλλιώς, άσε με τουλάχιστον να χαίρομαι την παρέα του…

-[Σε ζηλεύει αφόρητα η τύπισσα. Να γιατί!]

-[Τσκ, τσκ, τσκ, ντροπή ‘κυρία από το μέλλον με συμπεριφορά δεκάτου όγδοου αιώνα’!]

-[Αχ μην αρχίζεις πάλι να μου πλέκεις τα εγκώμια, το ξέρω προσπαθείς να μου δώσεις κάτι να νιώσω πως κάπου αξίζω, αλλά ας το παραδεχτούμε, μπροστά στην Καρούλη δεν πιάνω μια… Είναι όμορφη-θεογκομενάρα και με μυαλό ξουράφι. Ξέρεις πολλές γυναίκες του εβδομήντα που να σπουδάζουν μηχανολόγοι-ηλεκτρολόγοι;]

-[Προσωπικά όχι, θεωρείται ξεπερασμένη σχολή, είναι σαν να λες πως κάποιος σπουδάζει μόνο βιολογία. Αυτές είναι σπουδές του προηγούμενου αιώνα που ακόμα η μοριακή νανοβιολογία ήταν άγνωστη!]

-[Εγώ ζω, κατά συνέπεια κι εσύ εντός μου ζεις στον προηγούμενο αιώνα ξέρεις! Αχ μην αρχίζεις πάλι τα ίδια πως ακόμα δεν έχεις γεννηθεί και πως ήρθες μέσα από την χρονομηχανή σου από το 2030 κι έχεις παρκάρει το διαστημόπλοιό σου στο Prato della Valle!] (90000 τετραγωνικά πλατεία της Πάντοβα, η μεγαλύτερη στην Ιταλία και μια από τις μεγαλύτερες της Ευρώπης με 38 αγάλματα στο εσωτερικό δαχτυλίδι και 40 στο εξωτερικό που τα χωρίζει ένα κανάλι).

-[Δεν ήρθα με χρονομηχανή, η συνείδηση σαν εν-συναίσθηση είναι κλειστή χορδή και κατά συνέπεια μπορεί να μεταπηδά, -να ταξιδεύει-, σε άλλες διαστάσεις, με άλλα λόγια μπορεί να γλιστρήσει από τον έναν κόσμο στον άλλο μέσα στη διάσταση του χρόνου!]

-[Αχ, όχι, όχι πάλι, δεν το αντέχω, δεν μπορεί όλα αυτά να τα επεξεργαστεί ο εγκέφαλός μου με την μία!]

-[Ξέρω, ξέρω, έχεις κολλήσει με το καρούλι του Αίαντα!]

-[Άτλαντα, τον λένε Άτλαντα! Κι εκείνη την λένε Τίνα, Τίνα Καρούλη…]

-[Την λένε πως; Τίνα Καρούλη; Σαν να λέμε Tina Karoulis; Κάνεις πλάκα ε; Πάμε στην κουζίνα να την ξαναδώ! Δεν μπορεί, αν είναι η ίδια, δεν μπορεί κάπου θα μοιάζει με τις φωτογραφίες που έχω δει!]

-[Μπα, πήρε το Νόμπελ τελικά η Σκα-Τίνα;]

-[Ου! μωρό μου διακρίνω μια επιθετικότητα, -να μην την πω κακία-, ή κάνω λάθος; Τα Νόμπελ στην εποχή μου θεωρούνται υπερεκτιμημένα και φταίει η γενιά σου γι αυτό. Λες και ήταν ασπιρίνη το δίνατε, πάρε κόσμε, μην ξεχάσετε να δώσετε στην κουτσή Μαρία, άντε με τις υγείες της!]

-[Τι ακριβώς κατάφερε στην ζωή της το Σκα-τίνι για να είναι τόσο διάσημη στο μέλλον; Και είναι με τον Άτλαντα παντρεμένη;]

-[Χμμμ, τώρα δεν ξέρω αν πρέπει να στο πω. Αν είσαι άτομο του άμεσου περιβάλλοντός της, δεν θα έπρεπε να γνωρίζεις για ένα πιθανόν μέλλον της… Πρέπει να την δω Δάφνη, σοβαρά, πρέπει να την δω για να καταλάβω αν μιλάμε για την Lady-Intranet.]

-[Άλλο το internet και άλλο το intranet;]

-[Φυσικά, το Intranet εμφυτεύεται στον εγκέφαλό σου, είναι virus resistant και εμπλουτίζεται από info που παίρνει από το internet και από προσωπικές γνώσεις και εμπειρίες αν θέλεις να τις μοιραστείς.]

-[Ελληνικός σας παρακαλώ, εγκώ ντεν καταλαβαίνει, εσύ μου έχει κάψει φλάτζες εδώ και πολλές ώρες, έλεος!]

-Δαφνούλι μου γιατί κάθεσαι στην μέση του διαδρόμου και ενώ μας κοιτάς ατενίζεις άλλους κόσμους; Σαν την Κορίνα όταν είχε γεράσει και είχε πάθει τα άπειρα εγκεφαλικά συμπεριφέρεσαι.

-Εγκεφαλικά παθαίνουν μόνο όσοι έχουν εγκέφαλο να λειτουργεί!

-[Άει στον γέρο-Διάολο Τίνα-Σκατίνα,  άει στον αγύριστο κι εσύ και το δεικτικό χιουμοράκι σου! Άει στον διάολο κι εσύ και τα ιντρανέτια σου!]

-[Ποια είναι η Κορίνα; Ιντρανέτια; OMFG, άκου Ιντρανέτια, χαχα!]

Η Κορίνα ήταν το σκυλί του Άτλαντα. Το είχε βρει κουτάβι να περιφέρεται δίπλα απ το ποτάμι πεινασμένο και γεμάτο τσιμπούρια. Την πήγε σπίτι του και την έκρυψε στην αυλή. Την τάισε, την πότισε, μου τηλεφώνησε για να μοιραστεί το μυστικό του, της βάλαμε κι ένα χαρτόκουτο και μείναμε οι τρεις μας να αγκαλιαζόμαστε, να μας γλύφει την μούρη και να κουνά την ουρά ασταμάτητα. Για να λέμε την αλήθεια προσπαθούσα να την σταματήσω, με τόσο κούνημα φοβόμουν μην της κοπεί, αλλά μια χαρά ήταν και η ‘σκύλα’ και η ουρά της!

Εγώ τελικά έμπλεξα άσχημα με την Κορίνα. Το βράδυ ξυνόμουν ασταμάτητα και παντού. Ότι ψύλλους είχε η Κορίνα τους μοιραστήκαμε μισούς εκείνη και μισούς εγώ, ούτε ένας δεν πήγε στον Άτλαντα! Τελικά η κουτάβα κι εγώ γευτήκαμε την εμπειρία μιας άγριας μπουγάδας και κάθε σκόνης για ψύλλους και τσιμπούρια που κυκλοφορούσε στο εμπόριο.

Η οικογένεια Βούρου συνεδρίασε την επόμενη, -επίσημη προσκεκλημένη κι εγώ μιας και ήμουν κι εγώ συνυπεύθυνη για το μέλλον της Κορίνας. Αποφασίστηκε ομόφωνα πως η Κορίνα θα ήταν αποκλειστικά κάτοικος αυλής και απαγορευόταν αυστηρά η είσοδος της στο σπίτι. Θυμάμαι πως μας έβαλαν και υπογράψαμε όλα τα παιδιά το συμφωνητικό…

Λάθος, μέγα λάθος των γονιών τελικά, γιατί μας έκαναν όλους συνένοχους στην ‘λάθρα είσοδο του ζώου’ όπως ήταν τα ακριβή λόγια του κυρίου Γιώργου που μιλούσε σε άπταιστη Καθαρεύουσα κάθε φορά που ήθελε να τονίσει την σοβαρότητα της -συνήθως αμαρτωλής- συμπεριφοράς μας.

Σε μια εβδομάδα η Κορίνα έγινε και επίσημα κάτοικος αυλής και σπιτιού κατά βούληση και αν θυμάμαι καλά έσκισε με τα δόντια της το πρότερο συμφωνητικό μιας και συνάψαμε καινούριο: Το σκυλί απαγορεύεται να ανεβαίνει σε καναπέδες και να μπαίνει σε υπνοδωμάτια. Συμφωνητικό που επίσης έφαγε η Κορίνα μιας και αποδείχτηκε αδύναμο και άκυρο από την πλευρά της μαρίδας.

Δεν υπογράφτηκε ποτέ συμφωνητικό πως η Κορίνα δεν επιτρεπόταν να κοιμάται με τα παιδιά στα κρεβάτια τους, είχαμε πλέον όλοι βαρεθεί να υπογράφουμε συμβόλαια που δεν σεβόμασταν! Η Κορίνα πήρε όλα τα ‘θάρρητα’ ενός κατοικίδιου, και όταν ενηλικιώθηκε σε λίγους μήνες αποφάσισε πως προτιμούσε να περνάει τα βράδια λίγη ώρα με κάθε παιδί της οικογένειας και να καταλήγει κάτω από τα σκεπάσματα ανάμεσα στον ‘μπαμπά’ και την ‘μαμά’.

Πριν δυο χρόνια η Κορίνα έπαθε τις πρώτες κρίσεις που νομίσαμε πως ήταν εγκεφαλικό. Στο τέλος την πειράζαμε χαϊδευτικά «η εν πολλοίς εγκεφαλικοίς περιπεσούσα σκυλί» και πολλαπλασιάσαμε στο δεκαπλάσιο τα χάδια και τα φιλιά. Η Κορίνα δεν έδειχνε να έχει σοβαρά προβλήματα εκτός του ότι εκεί που την έβλεπες αποφασισμένη να πάει κάπου στον χώρο ξαφνικά σταματούσε και στεκόταν ακίνητη για ώρα πολλή με περισπούδαστο ύφος κι συλλογιόταν φιλοσοφώντας βαθυστόχαστα ατενίζοντας κάτι που κανείς άλλος δεν έβλεπε. Τα βράδια κι ενώ όλοι κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου η Κορίνα πήγαινε γραμμή στην κουζίνα και άρπαζε το πιάτο της στο στόμα και το χτυπούσε πάνω στα ντουλάπια κάνοντας ένα δαιμονισμένο σαματά και ξυπνώντας τους πάντες στο σπίτι. Η λύση ήταν μια και μοναδική χειμώνα-καλοκαίρι. Ο κύριος Γιώργος πήγαινε και την έπαιρνε αγκαλιά και την μετέφερε -με το πιάτο της σφηνωμένο γερά στο στόμα-, στο υπνοδωμάτιο των γονιών, την έβαζε στο κρεβάτι στην αγαπημένη της θέση -κάτω απ τα σκεπάσματα ανάμεσα σ’ εκείνο και την κυρία Αναστασία-την-Κόσμο-ταξιδιώτισσα και της μιλούσαν κι οι δυο τρυφερά μέχρι που η Κορίνα έπεφτε σε βαθύ ύπνο -πάντα με το πιάτο σφιχτά ανάμεσα στα δόντια!

Τι θα πει OMFG;]

-[Τόσο φτωχό λεξιλόγιο έχεις; Εσύ, η πριγκιποπούλα της βωμολοχίας;]

Με δούλευε, με δούλευε πολύ άσχημα! Η ίδια μου η ψευδαίσθηση με δούλευε!

-[Άντε πάλι τα ίδια, ξεκινάμε από το μηδέν ξανά, ε; Σου το είπα, δεν είμαι ψευδαίσθηση, δεν είμαι ψευδαίσθηση. Είμαι η Detra Fotiou-Anderson και η συναίσθησή μου σαν εν-συναίσθηση μεταφέρθηκε κατά λάθος στο πολύ παρελθόν και για μεγάλη μου ατυχία εντός σου γαμώ το κέρατό μου!]

-[Μπα, μπα, βλέπω μαθαίνουμε και να βρίζουμε καλέ κυρία από το μέλλον και λεξιλόγιο δεκάτου ογδόου αιώνα! Δηλαδή ακούς τις σκέψεις μου ακόμα και όταν δεν απευθύνομαι σε σένα;]

-[Είδες οι κακές παρέες; Φυσικά και ακούω τα πάντα που αντιλαμβάνεται και αντιδρά ο εγκέφαλός σου!]

-[Αχ τι καλά, χάσαμε και το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης. Που ζω, Θεέ μου; Σε Οργουελικό κόσμο; Να δω τι θα κάνεις το βράδυ που θα καπνίσουμε έναν μπάφο μισό χιλιόμετρο για να γιορτάσουμε την συγκατοίκηση μας!]

-[Μα τι ακούω, τι ακούω! Γνωρίζουμε και τον Όργουελ; Μπράβο! Και νόμιζα πως εσύ και τα βιβλία έχετε προβληματικές σχέσεις…]

-[Τα βιβλία τα σχολικά, όχι τα βιβλία που έχουν κάτι να πουν…]

-[Χριστέ μου, αρχίζω και φοβάμαι αυτό που μου συμβαίνει! Νομίζω πως ξαφνικά σε συμπάθησα… Λοιπόν OMFG θα πει Oh My Fucking God, και χρησιμοποιείται πολύ στο internet chat.]

-Δάφνη είσαι καλά μωρό μου;

-Ε! ναι, συγνώμη βρε παιδιά, αύριο έχω εξετάσεις διμήνου και ξέχασα να διαβάσω δυο κεφάλαια. Πρέπει να πάω να διαβάσω, αλλιώς θα χάσω το μάθημα.

-Ξέχασες να διαβάσεις δυο κεφάλαια; Θέλεις να πεις πως διάβασες έστω και ένα;

Αχ βρε Τίνα, γιατί θέλεις να σε μισήσω; Γιατί να είμαι εγώ ο δικός σου σάκος του μποξ;

Την κοιτώ κατάματα έτοιμη να κλάψω και δεν βλέπω στα μάτια της ειρωνεία κι αυτό με σοκάρει. Αυτό που βλέπω είναι παιχνίδισμα, και οικειότητα που φέρνει το λογοπαίγνιο, και πείραγμα που περιμένει ανταπόκριση. Η Τίνα δεν με υποτιμά, απλά είναι άγαρμπα ειλικρινής και προσπαθεί να κάνει αστεία που της βγαίνουν πολύ στραβά. Η Τίνα δεν είναι μια ‘σκατίνα’, απλά δεν χωράει μέσα σ’ αυτό που έχουμε εγώ κι ο Άτλαντας και προσπαθεί να ενσωματωθεί σε κάτι που είναι πολύ μοναδικό και ιδιαίτερο.

-[Ω Χριστέ, μου, Χριστούλη μου! Είναι η Tina Karoulis, η freaking Lady-Intranet! Δάφνη, πρέπει να μιλήσουμε με την Κόσμο-ταξιδιώτισσά σου. Εκείνη ξέρει το μέλλον, θα μας πει τι έγινε στο παρελθόν της! Σε παρακαλώ Δάφνη, τώρα, πρέπει να μιλήσουμε μαζί της τώρα!]

 BOOKS

 

  1. Κάπου στην Ιταλία, ξανά

   δ. Padova, Κυριακή 14/10/1979

  1. iv. Το μέλλον στο σήμερα

Γύρισα στο διαμέρισμά μου, άρπαξα το τηλέφωνο και το μετέφερα στο υπνοδωμάτιό μου τραβώντας το καλώδιο βιαστικά. Τα διαμερίσματα της πολυκατοικίας είχαν τις κουζίνες τους την μια δίπλα από την άλλη κι έτσι οι φωνές και οι ήχοι των υπνοδωματίων του δικού μου διαμερίσματος με του Άτλαντα είχαν μια κάποια μόνωση. Από την άλλη είχαν τα δυο μπάνια το ένα δίπλα από το άλλο κι έτσι τα πιο ηχομονωμένα δωμάτια ήταν το υπνοδωμάτια. Κάθισα στην άκρη του κρεβατιού, πήρα μια βαθιά ανάσα και πήρα τηλέφωνο στο σπίτι του Άτλαντα στην Ελλάδα. Η κυρία Αναστασία απάντησε σχεδόν αμέσως.

-Παρακαλώ;

-Κυρία Αναστασία θα σας κάνω μια πολύ περίεργη ερώτηση. Πραγματικά ελπίζω να μην ξέρετε την απάντηση…

-Τι σου συμβαίνει καλό μου; Μαλώσατε με τον κανακάρη μου;

-Μεταφορά συνείδησης σαν εν-συναίσθηση.

Απόλυτη σιωπή, σιωπή δευτερολέπτων που έμοιαζαν ώρες…

-Anderson και Fotiou, παρουσίαση στο επιστημονικό συνέδριο του University of Arizona Μάιος 2035.

Η φωνή της σταθερή, η βιβλιοθηκάριος της πόλης μας, το Κορίτσι Τρομερό για τους πολλούς, Καινούριο Τεύχος για λιγότερους και Κόσμο-Ταξιδιώτισσα για μένα, χωρίς δισταγμό και χωρίς αμφιβολία κατέθεσε την γνώση μελλοντικών γεγονότων που κουβαλούσε όσα χρόνια βρέθηκε να είναι μέσα στο σώμα της Αναστασίας Ασμάρογλου.

-Κάποιο λάθος κάνεις, ο Anderson σκοτώθηκε το 2030.

-Όχι στο δικό μου Σύμπαν!

-Πότε πέθανε;

-Διαβαθμισμένη πληροφορία, λυπάμαι μωρό μου.

-Η δική σου συνείδηση σαν εν-συναίσθηση πότε μπήκε στο σώμα της Αναστασίας;

-Εγώ είμαι Κόσμο-ταξιδιώτισσα δεν μπήκα σε σώμα ζώντος οργανισμού. Οι Κόσμο-ταξιδιώτες έχουν την επιλογή να παραμείνουν ή να απομακρυνθούν από τον ξενιστή κατά βούληση.

-Δεν μπήκες σε σώμα ζώντος οργανισμού; Σε πεθαμένη μπήκες και την ανέστησες; Θα με τρελάνετε, έλεος!

Άκουσα το γέλιο της κελαριστό, όλο ζωντάνια, -πφφφ, σχήμα οξύμωρο!

-Μωρό μου, οι Κόσμο-ταξιδιώτες μπαίνουμε σε σώματα τα επόμενα δέκατα του δευτερολέπτου που πεθαίνει ένας οργανισμός.

-Πότε πέθανε η Αναστασία;

-Την στιγμή που έμαθε πως πέρασε στην Φιλοσοφική, απ την χαρά της το ζώον! Αναγκάστηκα μπαίνοντας εντός της τόσο νωρίς να περάσω τέσσερα φρικτά χρόνια σπουδάζοντας πληροφορίες που είχαν ξεπεραστεί εδώ και …

-Εδώ και πόσο; Από το πότε έχεις έρθει;

-Διαβαθμισμένη πληροφορία, λυπάμαι μωρό μου.

-Τι συμβαίνει στον πομπό και τον δέκτη σε περιπτώσεις μεταφοράς συνείδησης σαν εν-συναίσθηση; Πως μπορεί να φύγει ο πομπός και να επιστρέψει στο σώμα του;

-Δεν φεύγει από το σώμα του ποτέ. Αντίγραφο της συνείδησης σαν εν-συναίσθηση μεταφέρεται στον δέκτη και μάλιστα αντίγραφο ακριβές που δεν έχει απολύτως καμία άλλη πληροφορία για το μέλλον από την στιγμή που ξεκινάει η μεταφορά. Υπήρξαν πολλά προβλήματα που έπρεπε να λύσουν οι Anderson και Fotiou πριν παρουσιάσουν τις έρευνές τους το 2035. Δεν μου λες, μικρή, είσαι δέκτης;

-Πως ήξερες πως ήμουν διαφορετική απ την μαρίδα που σύχναζε στην βιβλοθήκη; Ναι είμαι δέκτης και κάνω ερωτήσεις που ‘ακούω’ και από τον πομπό μου.

-Διαβαθμισμένη πληροφορία, λυπάμαι μωρό μου.

-Ποιος διαβαθμίζει τις πληροφορίες για μένα και γιατί;

– Λυπάμαι μωρό μου, διαβαθμισμένη πληροφορία…

-Το διασκεδάζεις πολύ, ε;

Γέλιο κελαριστό και πάλι…

-Να πω την μαύρη μου αλήθεια επί τέλους βρήκα άλλο ένα άτομο να μοιραστώ αλήθειες!

-Το άλλο είναι ο Άτλαντας;

-Το καμάρι μου; Δια…

-Διαβαθμισμένη πληροφορία, λυπάμαι μωρό μου, σωστά;

-Λάθος, και άσε το καμάρι μου ήσυχο, το στερνοπούλι μου είναι αθώο!

-Την Τίνα την κολλητή του την ξέρεις;

-Η κολλητή του είσαι εσύ, η Τίνα είναι άλλο φρούτο!

-…Είναι η Lady-Intranet.

-Ναι…

-Στο μέλλον είναι με τον Άτλαντα;

-Ο γιος μου είναι Τεσλοειδές μωρό μου, η Τίνα είναι Αϊνστάνια.

-Εδώ σε έχασα!

-Τι λέγαμε παλιά; Ο Τέσλα ήταν ο κομμουνιστής-οικολόγος επιστήμονας: Η επιστήμη στην υπηρεσία του κοινωνικού καλού. Ο Αϊνστάιν από την άλλη…

-Ξέρω, ξέρω ήταν η επιστήμη για την επιστήμη, η επιστήμη απογυμνωμένη από Ήθος. Ο Άλμπερτ ήταν το παιδί για ουφίτσια και σαλόνια!

-Πόσο καλά σε έχω εκπαιδευμένο μωράκι μου!

-Διαβαθμισμένη πληροφορία, κυρία Αναστασία μου, διαβαθμισμένη πληροφορία! Να υποθέσω πως η Τίνα δεν είναι και πολύ του γούστου σου;

-Η Τίνα του δικού μου Σύμπαντος καταστρατηγεί κάθε Αρχή της Ελευθερίας Ζώντων Οργανισμών.

-Δεν είναι η Αρχή της Ελευθερίας του Ανθρώπου;

-Νεαντερτάλια ύπαρξή μου εσύ! Μόνο ο άνθρωπος έχει ζωή και δικαιώματα σ’ αυτόν το πλανήτη; Ποιος είναι ο πομπός σου;

-Η Detra Fotiou-Anderson του 2031.

-Κάπου κάνεις λάθος… Το 2031 δεν είχαν ξεκινήσει καν πειράματα μεταφοράς συναίσθησης σαν εν-συναίσθηση με πρωτεύοντα, -πόσο μάλλον με ανθρώπους-, σαν πομπούς και δέκτες!

-Σ’ ετούτο το Σύμπαν ο πομπός μου είναι η Detra του 2031 που μου κατσικώθηκε χωρίς να με ρωτήσει. Άρα εσύ έρχεσαι από ένα μέλλον μετά το 2030!

-Ωστόσο το καταλαβαίνεις πως αυτή η συγκεκριμένη που είναι εντός σου μπορεί να είναι η Detra του 2031 ενός άλλου Σύμπαντος, έτσι;

-Και πως θα γυρίσει πίσω στο δικό της;

-Μπορεί με το που γίνεται πομπός και δίνει πληροφορίες στον δέκτη να αλλάξει έστω και ελάχιστα το μέλλον. Σας περνάει απ το μυαλό σας πως ένας τόσο πρώιμα ανθρώπινος πομπός μπορεί να εγκλωβιστεί σε ένα συνεχές πέρασμα από Δάφνη σε Δάφνη διαφορετικών Συμπάντων; Η συνείδηση σαν εν-συναίσθηση είναι ένα σύνολο κλειστών χορδών που επειδή δεν έχουν ελεύθερα άκρα δεν προσκολλώνται και με ευκολία περνούν σε άλλες διαστάσεις, -υποθέτω πως ήδη σου έχει μεταφερθεί η Γνώση που είχε η πομπός σου πριν απαγκιστρωθεί το ακριβές αντίγραφό της συνείδησης της σαν εν-συναίσθηση. Πόσο χαλαρή ή πόσο σταθερή είναι η υποστέγαση της στην Δάφνη του 1979 ετούτου του δεδομένου Σύμπαντος; Μερικές φορές καταλήγω πως είναι καλύτερα να μη ξέρω την Ιστορία και τα εγκλήματα των επιστημόνων σε κάποια πιθανά Σύμπαντα.

-Ξέρεις την Ιστορία όλων των Συμπάντων;

-Ξέρω την Ιστορία των Συμπάντων που επιτρέπουν τους Σύμπαντο-Ιστοριολόγους να μελετήσουν τις καταγραφές τους. Κι αυτό μέχρι το ταξίδι μου πίσω στον Χρόνο.

-Ταξίδι στον Χρόνο και σε άλλο Σύμπαν από το δικό σου;

-Διαβαθμισμένη πληροφορία… Νομίζω όμως πως μπορώ να σας αποκαλύψω πως σαν κορυφαίος ερευνητής είχα μελετήσει αρκετά μιας και δίδασκα για ογδόντα εφτά χρόνια Συγκριτική Σύμπαντο-Ιστορία στον δωδέκατο πλ…

-Στον δωδέκατο ποιο; Για πόσα χρόνια, είπες; Σαν κορυφαίος; Μιλάμε για αρσενικό είδος; Τι ήσουν πριν γίνεις Αναστασία; Ανήκεις στο ανθρώπινο είδος;

-Όταν αποχωρούμε από το Σύμπαν και τον Χρόνο μας ‘απεκδυόμαστε των λοιπών’, μένουμε μόνο Γνώση και ορκιζόμαστε να προάγουμε το Καλό. Ξαναγεννήθηκα Αναστασία και προάγω την Γνώση και το Καλό όπως ορκίστηκα.

-Και όταν ‘φύγεις’;

-Ελπίζω μέχρι τότε να έχω εγγόνια και δισέγγονα, να πεθάνω χωρίς την φρίκη του πόνου μια και καλή στον ύπνο μου, και να κρατήσω σαν Γνώση όλη την αγάπη που πήρα και έδωσα. Λυπάμαι μωρό μου δεν ξέρω πως θα μπορούσε η πομπός σου να επιστρέψει στο Σύμπαν και τον Χρόνο της. Δεν υπάρχουν καταγραφές τέτοιας καταπάτησης του Νόμου Επιστημονικού Ήθους στα Σύμπαντα που μελέτησα την Ιστορία τους και υπάρχει το επιστημονικό φαινόμενο μεταφοράς συνείδησης σαν εν-συναίσθηση μετά από έρευνες των Anderson και Fotiou. Και μου φαίνεται λογικό να έχει γίνει συγκάλυψη και απόκρυψη.

-Αφού απαγκιστρώνεται μόνο το αντίγραφο και το πρωτότυπο παραμένει στον Χρόνο και το Σύμπαν που γεννήθηκε τι μας ενδιαφέρει να επιστρέψει στην ‘βάση’ του το αντίγραφο; Ας χαθεί στα Σύμπαντα, ας πάει κατά διαόλου!

-Ξεχνάς πως το πρωτότυπο βρίσκεται σε νάρκη, ένα είδος λήθης απ την οποία θα βγει μόνο όταν επιστρέψει το αντίγραφο με τις καινούριες πληροφορίες που αποκτούνται από τον δέκτη για να συμπληρώσουν την Συνολική Γνώση του πομπού. Αλλιώς ο πομπός απογυμνώνεται από ενέργεια. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό ε;…

-Πόσο σύντομα πρέπει να επιστρέψει;

-Μιλάμε για ένα πείραμα που επίσημα δεν έγινε, δεν ξέρουμε ποια τεχνογνωσία χρησιμοποιήθηκε και κυρίως σε ποιο Σύμπαν. Όχι πως θα βοηθούσαν καθόλου αυτές οι πληροφορίες. Από την στιγμή που ο Κόσμο-Ταξιδιώτης μπαίνει σε ένα καινούριο σώμα ή ο Πομπός μεταφέρεται σε Δέκτη δεν έχει πρόσβαση σε Συμπαντικές καταγραφές του Παρελθόντος, του Παρόντος ή του Μέλλοντος αφού μπήκε σε καινούριο έμβιο οργανισμό. Θυμάσαι το φαινόμενο της πεταλούδας;

-Νομίζω πως ναι… Μιλάμε για το έννοια του χάους στην επιστήμη και όχι στην φιλοσοφία ή στην καθομιλουμένη μας γλώσσα. Ο όρος χάος ως χαοτικό σύστημα αναφέρεται σαν ένα δυναμικό σύστημα που παρουσιάζει εξαιρετική ευαισθησία ακόμα και σε μικρές αλλαγές των αρχικών συνθηκών του. Η μεταβολή που μπορεί να συμβεί είναι μεν φυσική διαδικασία αλλά είναι απολύτως απρόβλεπτη με τους Νευτώνειους νόμους της φυσικής. Σύμφωνα με τον επιστημονικό ορισμό χάος έχουμε όταν το παρόν καθορίζει το μέλλον αλλά η προσέγγιση του δεν μπορεί να υπολογίσει το μέλλον προσεγγιστικά. Η επίλυση των εξισώσεων Lorenz που για δεδομένες τιμές των αρχικών παραμέτρων που παρουσιάζουν χαοτική συμπεριφορά δίνει ένα σετ χαοτικών λύσεων. Αν αυτές οι λύσεις σχεδιαστούν, το σχήμα που θα προκύψει θα μοιάζει με τα φτερά μιας πεταλούδας.

Ο συνδυασμός του σχήματος της πεταλούδας του Λόρεντζ μαζί με την συμπεριφορά των χαοτικών συστημάτων οδήγησε στη δημιουργία του όρου ‘φαινόμενο της πεταλούδας’. Ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει ότι μικρές αλλαγές στις αρχικές συνθήκες για παράδειγμα το πέταγμα των φτερών μιας πεταλούδας στην Ασία μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις όπως την δημιουργία τυφώνα στη Βόρεια  Αμερική.

-Στην πραγματικότητα είναι μάλλον αδύνατο να προκληθεί τυφώνας από το πέταγμα μιας πεταλούδας, εκτός και αν κουνήσει τα φτερά της σε μια πολύ συγκεκριμένη χρονική στιγμή, με συγκεκριμένες συνθήκες, κάτι που έτσι κι αλλιώς είναι αδύνατον να προβλεφθεί.

Διαφορετικές παραλλαγές εκφράζουν ουσιαστικά την ίδια ιδέα: μια απειροελάχιστη μεταβολή στη ροή των γεγονότων οδηγεί, μετά από την πάροδο αρκετού χρόνου, σε μια εξέλιξη της ιστορίας του συστήματος δραματικά διαφορετική από εκείνη που θα λάμβανε χώρα, αν δεν είχε συμβεί η μεταβολή.

Μερικές φορές, το φαινόμενο της πεταλούδας παρερμηνεύεται στην κοινή αντίληψη. Για παράδειγμα, η ιδέα ότι κάτι τόσο ασήμαντο όσο μια πεταλούδα μπορεί να προκαλέσει ή να αποτρέψει έναν τυφώνα έχει θεωρηθεί από κάποιους ως επιχείρημα υπέρ της άποψης ότι ένα ‘ασήμαντο’ άτομο, μια ‘περιθωριακή’ ιδέα, ή ένα φαινομενικά άσχετο γεγονός υπάρχει σημαντική πιθανότητα να παίξουν έναν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας. Ωστόσο, η ουσία της συμπεριφοράς ενός χαοτικού συστήματος είναι ότι, στην πράξη, είναι απρόβλεπτη σε βάθος χρόνου. Συνεπώς, ενώ πράγματι ένα ασήμαντο γεγονός μπορεί να αλλάξει την πορεία της ιστορίας, δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε ποια θα ήταν η εξέλιξη του συστήματος χωρίς το γεγονός και άρα, δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε τις ενέργειές μας ώστε να πετύχουμε ένα επιθυμητό σημαντικό αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου. Μπορούμε να προγραμματίζουμε αποτελεσματικά μόνο μέχρι τον χρονικό ορίζοντα που χαρακτηρίζει το σύστημα. Η γνώση ότι ένα ασήμαντο γεγονός οδήγησε σε κάτι ‘μεγάλο’ μπορεί, μερικές φορές, να αποκτηθεί εκ των υστέρων, αν και συνήθως ακόμη κι αυτό είναι αδύνατον.

Που μας αφήνει όλο αυτό; Σε λογικό συμπέρασμα πως με το που ο Κόσμο-ταξιδιώτης δώσει μελλοντικές πληροφορίες σε έμβιο του παρελθόντος του -ή ο πομπός στον δέκτη- θα αλλάξει έστω και ελάχιστα το μέλλον και κατά συνέπεια θα έχουμε απόσχιση σε δυο καινούρια και ελαφρώς διαφορετικά Σύμπαντα.

Πιο απλοϊκά δες την Ιστορία σαν ανθισμένο δένδρο. Κάθε μπουμπούκι είναι ένα πιθανό Σύμπαν, αν το κόψεις δεν θα συμβεί και μπορεί να το κόψεις ή να το αλλάξεις αν το μετατρέψεις σε λουλούδι πριν της ώρας του…

Πάντως τελείως ενημερωτικά υπάρχουν δυο θεωρίες για την πιθανή συνάντηση του μελλοντικού ανθρώπου με τον παρελθοντικό εαυτό του σε ταξίδι σε κβαντικό χρόνο. Δεν υφίσταται αντινομία και παράδοξο αν ο μελλοντικός άνθρωπος έρθει σε αλληλεπίδραση με τον παρελθοντικό. Από την μια, έχεις ήδη αλλάξει το μέλλον γυρνώντας στο παρελθόν. Η ζημιά έγινε, δεν μπορείς να σταματήσεις ότι έχει ξεκινήσει. Κατά την δεύτερη θεωρία αυτό το ταξίδι είναι ένα μέρος του χρόνου σου από το μέλλον. Αυτά τα γεγονότα έχουν ξανασυμβεί και απλά τα αναβιώνεις.

-Άρα υπάρχει περίπτωση να ξανά-επιστρέψει στον χρόνο της;

-Αν αυτό είναι να συμβεί ή συνέβη τότε ναι. Θα το δούμε σαν αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου σύμφωνα με το φαινόμενο της πεταλούδας…  Ξέρεις μωρό μου, μπήκες σε βαθειά νερά, σε έριξαν να κολυμπήσεις σε θάλασσες αχαρτογράφητες.

-Γιατί εμένα, δεν είμαι κάποια σημαντική προσωπικότητα, μικρομεσαία και προβληματική είμαι γαμώτο! Κι όμως εσύ ήξερες πως κάποτε θα μου συνέβαινε κάτι. Τι σε έκανε να με προσέξεις;

-Κάποτε θα στο πω… Σ’ αυτό το Σύμπαν ή σε κάποιο άλλο, ποιος ξέρει;…

Advertisements